شب دوم....

بی خوابی شده عادت شب های من... امشب یکی از آهنگای ستار بدجور تو ذهنم نشسته... "تکیه کن بر شانه ام ای شاخه ی نیلوفرینم تا غم بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم" غم از در و دیوارش می چکه و انگار یکی داره حرف دلت را داد می زنه....

سختی این روزها هم یه روزی سر میاد... یه روز میاد که به غم نبودن ها عادت کنم... یه روز میشه که شبش یاد کسی تو ذهنم هجوم نیاره و تا نصفه های شب بیدارم نگه نداره.... انگار هزار سال هست که باهات صحبت نکردم... انگار قرن هاست که تو رو ندیدم و انگار دیگه نمی دونم چطور میشه یک نفر رو بعد از تو دوست داشت.....هنوز هم هر شب برات شب بخیر می فرستم و منتظر جوابت می مونم....

دیگر برای شاعری نایی ندارم

وقتی دورن سینه ات جایی ندارم

آتش زدم فردای این تقویم ها را

وقتی که گفتی با تو فردایی ندارم

موجـــزار

♫♪

پنجشنبه بیست و هفتم مهر ۱۳۹۶ 2:58 |- موجــــــــــزار -|